Yusuf Atılgan’ın Aylak Adam romanında sinemadan çıkan insan diye bir tanımı vardır. Gördüğü film ona bir şeyler yapmış, der Atılgan. Artık eskisi kadar salt kendi çıkarlarını düşünen bencil biri değil. İnsanlarla barışık, büyük işler yapabileceğine, dünyayı değiştirebileceğine, güzelleştirebileceğine inanan biridir Atılgan’ın sinemadan çıkan insan’ı.Hepimize böyle hissettiren filmler olmuştur.

Bu hissi yaratan nedir? Çok güçlü bir senaryosu olması mı? Başarılı oyunculuk performansları mı? Kullanılan müziğin, kostümlerin, mekânların hoşumuza gitmiş olması mı? Ya da değerlerimize, hassasiyetlerimize temas eden dokunaklı bir hikâyesi olması mı? Bu etkinin kaynağını anlamak isteyen, sinemaya sadece boş vakit değerlendirmek veya hoşça vakit geçirmekten daha fazla anlam yükleyen seyirciye hitap eden bir atölye Sinemayı Okumak.

Bu atölye süresince seyirci koltuğundan kalkıp işin mutfağına, kameranın arkasına bakacağız. Göstergeleri okuyarak kadraj dışındakileri göreceğiz.Kamera, ışık, mekan, kostüm, ses nasıl kullanılmış? Bunlar hikâyeyi nasıl desteklemiş? Politik, psikanalitik, teolojik, felsefi altyapısı nasıl? Yönetmenin ideolojisi, hayata bakışı hikâyeye, filme ne kadar sızmış?.. Önce sinema üzerine temel teknik bilgileri alıp, filmlerden sahneleri yorumlayarak bu soruların cevaplarına varmaya çalışacağız.

Nihayetinde film bir kurmacadır. Biz de, izlediğimiz filmin nasıl kurulduğunu, seyirciye sunulana dek hangi aşamalardan geçip, hangi malzemeler bir araya getirilerek o bütünlüğün sağlandığını, bize sunulanı izlerken kadrajın dışına da bakmamız gerektiğini öğrenince filmleri okuyabilen nitelikli seyirciler haline geleceğiz.