Bu seminer, hikâyeyi yalnızca bir anlatım biçimi olarak değil, insan zihninin dünyayı anlamlandırma aracı olarak ele alıyor. Jean-Paul Sartre’ın “insan her zaman hikâye anlatıcısıdır” düşüncesinden hareketle, anlatının nörobilimsel temellerinden (default mode network ve anlatının dil bağımsız temsili) klasik poetikaya, oradan da çağdaş anlatı tekniklerine uzanan geniş bir çerçeve kuruyor. Katılımcılar, hikâyenin neden akışkan bir yapı olduğunu, çatışmanın nasıl anlam ürettiğini, karakterin kaderle ilişkisini ve anlatının duygusal yörüngelerini hem kuramsal hem de uygulamalı örnekler üzerinden tartışma imkânı buluyor. Seminer, anlatının yalnızca edebiyatı değil, gündelik hayatı, siyaseti ve kimlik kurulumunu nasıl şekillendirdiğini gösterirken, aynı zamanda yazanlar için somut araçlar ve düşünme biçimleri de öneriyor.